Mijn paard heet Artos, is geboren in 1992 en heeft op 11 februari dit jaar dus al de respectabele leeftijd bereikt van 25 jaar. Hij heeft al lange tijd artrose en er is ook een hoefkatrol probleem geconstateerd in de hoogste categorie. Toch loopt hij met mij met veel plezier zijn rondjes dressuur in de bak en maakt mijn man wekelijks een lekkere buitenrit met hem door het bos. Dat hij zo goed loopt hebben we mede te danken aan Jacqueline Knaake van Equizone. Sinds een jaar of 6 les ik om de week bij haar.

Toen we jaren geleden van de dierenarts te horen kregen dat Artos die problemen heeft waren we erg geschrokken. Dan denk je, kan ik nog wel op mijn paard rijden? Gelukkig wel en ik kan me de eerste les van Jacqueline nog goed herinneren. Ik reed Artos al zijn hele leven en hij had altijd zwaar in mijn handen aangevoeld met rijden. In die eerste les kreeg ik het al voor elkaar om hem op eigen benen te laten lopen en was hij licht in mijn handen!
Het is tegenwoordig een zeldzaamheid dat hij nog zwaar aanvoelt. Alleen als hij heel moe is. Ook loopt hij als een zonnetje. Hij gebruikt zijn hele lichaam en beweegt mooi ontspannen en zo ruim als hij nog kan. Wat met name opvalt is zijn looplust. Hij heeft een vrolijke ‘go!’

De dierenarts waar ik hem regelmatig door laat nakijken, Artos is toch de jongste niet meer en we zijn zuinig op hem, vraagt altijd wat we nog doen en hoe hij het doet. Van de dierenarts krijg ik dan keer op keer de bevestiging dat we goed bezig zijn en zo door kunnen gaan.
Soms vragen mensen, heb je nou nog steeds les met hem? Dan zeg ik; “never change a winning team”! Want we hoeven hem niet te verbeteren, het doel is onderhouden wat we hebben en toch gaat hij nog steeds vooruit. Zo hebben we een aantal jaar geleden een begin gemaakt met zijgangen die nu bijna vanzelf gaan. Dat is toch leuk!
Jacqueline heeft wel eens gezegd; “had ik jullie maar 20 jaar geleden leren kennen. Dan hadden we van Artos een Grand Prix paard kunnen maken”. Maar mij maakt het niet uit. Ik ben zo ook dol op hem. We hopen dat hij nog jaren bij ons mag blijven.

Twee jaar geleden liepen we tegen een nieuwe uitdaging aan. De dierenarts moest bij Artos vier kiezen verwijderen. Een normale optoming met bit was niet fijn meer voor hem. Jacqueline zei meteen: bitloos. Dus met bibberende benen op Artos, want ook al is hij oud hij kan nog zijn kuren hebben. Tot onze verbazing leek het wel alsof hij het niet in de gaten had, meteen alles zonder problemen. Zelfs stoppen! Dat was nog eens probleemloos rijden. Ik had nooit kunnen bedenken dat ik bitloos zou kunnen rijden. Nu zien mensen het soms niet eens dat er geen bit meer in zit.

Een jaar geleden hebben we al eens een blogje en filmpje over Artos gemaakt. Heb je interesse dan kun je dat vinden op paardrijden met artrose

Deel dit bericht en Like ons op Facebook, zo groeit de community, blijf je op de hoogte van nieuwe artikelen en bereiken we meer mensen. Gebruik de Facebook knop onder dit bericht om te delen en vergeet niet de EquiZone Facebook Pagina te bezoeken!